تأثیرات تنبیه‌ های دوران کودکی بر روان بزرگسالی و خودتنبیهی

مقدمه

تقریباً همه ما تجربه تنبیه شدن در دوران کودکی را داریم، و این تنبیه‌ها معمولاً به شکل محرومیت از چیزی که برای ما اهمیت داشت، اعمال می‌شدند. مثلا وقتی نمره کمی می‌گرفتیم، نمی‌توانستیم بازی کنیم یا وقتی حرف بدی می‌زدیم، اجازه بیرون رفتن را از دست می‌دادیم. این شکل از تنبیه‌ها بر اساس دانشی که والدین و مربیان از علایق و نیازهای ما داشتند، طراحی شده بودند. آن‌ها می‌دانستند که چگونه می‌توانند ما را با گرفتن چیزی که برایمان ارزش داشت، تنبیه کنند. اما آیا این روش‌ها، تاثیرات طولانی مدتی بر روان و رفتار ما در دوران بزرگسالی دارند؟ آیا هنوز هم به گونه‌ای خودمان را تنبیه می‌کنیم و از موفقیت‌ها و شادی‌های زندگی‌مان محروم می‌شویم؟ در این مقاله به بررسی این موضوع می‌پردازیم و مثال‌های جذاب و روانی از زندگی واقعی را بررسی خواهیم کرد.

بخش اول: تاثیرات تنبیه‌های دوران کودکی بر روان بزرگسالی

۱. محرومیت‌های کودکی و اثرات آن‌ها

در دوران کودکی، والدین و مربیان ما با توجه به شناختی که از ما داشتند، از محرومیت‌های مختلف به عنوان ابزار تنبیهی استفاده می‌کردند. این محرومیت‌ها معمولاً شامل چیزهایی می‌شد که برایمان بسیار ارزشمند بودند. برای مثال، اگر نمره کمی می‌گرفتیم، ممکن بود از بازی کردن با دوستان‌مان محروم شویم. این نوع محرومیت‌ها باعث می‌شدند که ما احساس تنهایی و سرخوردگی کنیم و در نتیجه به رفتارهای مورد نظر والدین تن در دهیم.

در این مورد ، پیشنهاد میکنیم این پست را حتما تماشا کنید :”آگاهی ارزشمند سوره شمس

۲. انتقال الگوی تنبیه به بزرگسالی

با گذر زمان و ورود به دوران بزرگسالی، الگوی تنبیهی که در کودکی تجربه کرده‌ایم، ممکن است به شکل خودتنبیهی در ما بروز کند. به این معنا که در مواقعی که احساس ناکامی یا کمبود می‌کنیم، خودمان را با محرومیت از چیزهایی که برایمان مهم هستند، تنبیه می‌کنیم. این روند ممکن است ناخودآگاه باشد، اما تاثیرات آن بر زندگی و رفتارهای ما قابل توجه است.

بخش دوم: خودتنبیهی در دوران بزرگسالی

۱. خودتنبیهی و محرومیت از موفقیت

یکی از نمونه‌های بارز خودتنبیهی در بزرگسالی، محروم کردن خود از موفقیت و شادی است. بسیاری از افراد به دلایل مختلفی مانند ترس از شکست، احساس بی‌ارزشی یا عادت به تنبیه خود، از انجام کارهایی که می‌دانند آن‌ها را به موفقیت می‌رساند، خودداری می‌کنند. برای مثال، ممکن است فردی که می‌داند تمرین روزانه می‌تواند به سلامتی او کمک کند، به دلیل احساس ناتوانی یا ترس از ناکامی، از این کار خودداری کند.

۲. خودتنبیهی و روابط عاشقانه

خودتنبیهی می‌تواند تاثیرات عمیقی بر روابط عاشقانه نیز داشته باشد. افرادی که در کودکی به دلیل رفتارهای خود از ارتباط با والدین یا دوستان محروم شده‌اند، ممکن است در بزرگسالی نیز از نزدیک شدن به دیگران و ایجاد روابط عمیق خودداری کنند. این افراد ممکن است به صورت ناخودآگاه از ایجاد روابط عاشقانه خودداری کنند تا به این شکل خود را تنبیه کرده و از تکرار تجربه‌های دردناک گذشته جلوگیری کنند.

در این مورد ، پیشنهاد میکنیم این پست را حتما تماشا کنید :”شباهت گوگل با زندگی

بخش سوم: راه‌های مقابله با خودتنبیهی

۱. شناخت و آگاهی از رفتارهای خودتنبیهی

اولین قدم در مقابله با خودتنبیهی، شناخت و آگاهی از این رفتارها است. فرد باید بتواند الگوهای رفتاری خود را شناسایی کرده و درک کند که چگونه خود را از چیزهایی که برایش مهم هستند، محروم می‌کند. این شناخت می‌تواند از طریق مشاوره روانشناسی، خودآگاهی و تفکر درونی حاصل شود.

۲. جایگزینی رفتارهای مثبت

پس از شناخت رفتارهای خودتنبیهی، می‌توان این رفتارها را با رفتارهای مثبت جایگزین کرد. به جای محروم کردن خود از چیزهایی که برایمان ارزشمند هستند، می‌توانیم به خودمان پاداش دهیم و به تقویت رفتارهای مثبت بپردازیم. این تغییر نگرش و رفتار می‌تواند به ما کمک کند تا به اهداف و خواسته‌های خود نزدیک‌تر شویم.

۳. ایجاد روابط حمایتی

در این مورد ، پیشنهاد میکنیم این پست را حتما تماشا کنید :”1 تست ساده خودباوری

ایجاد روابط حمایتی و مثبت با دیگران نیز می‌تواند به کاهش خودتنبیهی کمک کند. ارتباط با افرادی که ما را حمایت می‌کنند و به ما انگیزه می‌دهند، می‌تواند به ما کمک کند تا از الگوهای منفی خودتنبیهی فاصله بگیریم و به جای آن‌ها رفتارهای مثبت را جایگزین کنیم.

نتیجه‌گیری

تنبیه‌های دوران کودکی و محرومیت‌های ناشی از آن‌ها، تاثیرات عمیقی بر روان و رفتارهای ما در دوران بزرگسالی دارند. این تاثیرات می‌توانند به شکل خودتنبیهی و محروم کردن خود از موفقیت‌ها و شادی‌های زندگی بروز کنند. اما با شناخت این رفتارها و جایگزینی آن‌ها با رفتارهای مثبت، می‌توانیم به خودمان کمک کنیم تا به اهداف و خواسته‌های خود برسیم و زندگی شادتری داشته باشیم. اکنون زمان آن است که دست از تنبیه کردن خود برداریم و با عشق و حمایت به خودمان کمک کنیم تا به بهترین نسخه خودمان تبدیل شویم.